"Besef dit goed, we trekken ten oorlog"

Door Theo Francken op 21 maart 2011, over deze onderwerpen: Leger, Militaire operaties

In het hoofdartikel in De Morgen (zaterdag 19 maart 2011) werd ik afgeschilderd als "de oorlogsstoker Theo Francken", die vrijdag "we go to war!" riep in de buitengewone Kamercommissie die op vraag van de N-VA was bijeengekomen.

Deze woorden komen inderdaad letterlijk uit mijn mond, maar de context waarin De Morgen-commentator Walter Pauli ze plaatst, is totaal "mis"plaatst. Wat zei ik dan wel? En waar gaf de minister van Defensie mij overigens geen ongelijk? Ik zei dat "het geen lichte beslissing is om steun te geven aan een militair ingrijpen in Libië".

Ik had dus wel iets meer gezegd. Walter Pauli had er beter aan gedaan mijn hele zin te citeren: "besef dit goed: we go to war!". Daarmee bedoel ik dit: een no-fly zone is geen chirurgische ingreep die je vanop afstand even snelsnel organiseert, nee, ze houdt reële risico’s in voor onze F-16 piloten. Vandaag beginnen ze eraan: voor hoelang? Onder welke omstandigheden? Het volstaat namelijk niet om te patrouilleren in het luchtruim boven Libië: neen, het gaat ook over het uitschakelen van communicatiecentra en luchtafweer. Dit is dus geen spelletje van Janneke en Mieke.

Keuze van lange adem
Hier kom ik tot de essentie: ik wil iedereen graag de ernst en de draagwijdte van de beslissing van onze regering om de VN-resolutie mee uit te voeren, duidelijk maken. Het is namelijk niet de eerste keer in dit land dat een politieke partij een militair ingrijpen goedkeurt, maar zich nadien, zodra ze geen deel meer uitmaakt van de meerderheid, tegen deze beslissing keert. Om dit te vermijden, moet iedereen goed beseffen dat de keuze die we nu maken er één van lange adem is. Geen half werk: wie nu toezegt – en dat hebben alle partijen trouwens unaniem gedaan – moet weten dat dit een werk kan zijn van maanden, jaren… Ook wanneer de camera’s weg zijn uit Libië, zullen onze jongens zich moeten inzetten, in de hoop dat de politieke steun niet afgekalfd is. We moeten lessen uit Afghanistan trekken, niet alleen militair, maar ook politiek…

De klok luiden, niet de held spelen
Dit is net mijn taak, dit is waarvoor ik verkozen ben: om de klok te luiden, mijn verantwoordelijkheid te nemen en niet om de held uit te hangen op het slagveld, zoals Pauli suggereerde door te verwijzen naar Henri Moureau de Melen. Een kruisbestuiving politicus-soldaat gedijt niet in Europa… In de Verenigde Staten wél: daar is de president, naast staatshoofd, ook opperbevelhebber van het leger.

Maar dat betekent niet dat wij blind moeten zijn voor de militaire kant van de zaak. Ik beschouw het dus als mijn opdracht om beslissingen te evalueren en al dan niet mee goed te keuren en daar de politieke en morele gevolgen van te dragen. Niet alleen vandaag, maar ook later, als ik eventueel geen lid meer ben van het parlement.

Daarom: ik was mij ten volle bewust van mijn verantwoordelijkheid toen mijn partij vrijdag haar handtekening zette onder de resolutie die een ingrijpen ondersteunde. Want dit is dus wel degelijk een keuze waar we niet licht mogen over gaan.

Dàt is wat ik bedoelde met "besef dit goed: we go to war!" Indeed, we do!

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is